Спанаќот е едногодишна или двогодишна билка со сочни зелени листови и со цветови во вид на клас, со хлорофил најбогат зеленчук. Поради големото присуство на минерали и витамини, спанаќот го нарекуваат и како "крал на зеленчукот".

Во посните денови ова може да биде одличен прилог со риба, а останатите денови може да се служи како одличен прилог со некое динстано месо.

Семето на белиот афион припаѓа на индискиот вид и се додава на јадењата заради нивно згуснување и арома. Бидејќи е многу тешко да се сомеле сурово афионово семе, тоа се потпечува на суво, а потоа се толчи или се меша со вода за да се добие конзистентна смеса во вид на тесто. Најголеми производители на афион за медицински потреби во светот се Австралија, Турција и Индија. Порано тој се произведувал и во Македонија, за што сведочи и тоа што се наоѓа на македонскиот национален грб. Така, во периодот од 1963 до 1972 година кај нас биле засеани 1.693 хектари со афион.

Спанаќот е едногодишна или двогодишна билка, со сочни зелени листови и цветови во вид на клас, со хлорофил најбогат зеленчук. Поради големото присуство на минерали и витамини, спанаќот го нарекуваат и "крал на зеленчукот". Само во 100 грама спанаќ има околу 1400 милиграми минерални состојки. Само малку продукти можат да му конкурира на спанаќот по богатството на магнезиум - 56 милиграми. Има малку билки кои во себе имаат повеќе железо од спанаќот, а исклучително е богат и со калиум, калциум, натриум, фосфор, манган, бакар, цинк, јод и колбалт. Исто така, спанаќот е богат со витамини, особено со витамин Ц - 60 милиграми, а ги содржи во значителен процент и сите витамини од групата Б. Присуството на каротин од 4.1 милиграм го обезбедува толку драгоцениот провитамин А. Калоричната вредност на спанаќот не е голема - 22 kcal, затоа што во себе содржи малку белковини, јагленохидрати и масти. Тоа го вбројува во редот на продукти кои може обилно да се користат без штетни последици. Но, поради присуството на оксалната киселина не смеат да го консумираат бубрежно болните лица.

Компирот во 1588 година веќе бил познат и одгледуван во одредени делови на Италија, што укажува на уште пораната широка употреба на ова растение во Шпанија. Постојат индиции дека одгледувањето на компирот во Шпанија постоело пред 1573 година. Неодамна се пронајдени податоци за извоз на компир од Канарските острови за Антверпен во ноември 1567 година. Ако се претпостави дека веројатно е одгледуван барем пет години на Канарските острови, годините околу 1562-та би можеле да се означат како години на интродукција на компирот во Европа. Ова би значело дека компирот во Европа стигнал само десет години по опишувањето на видот, односно околу 30 години по Пизаро, како и дека најпрвин се одгледувал на островите, а дури подоцна и во континентална Шпанија.

Кинезите повеќе од 1000 години го употребуваат оризот како основна храна. Тој се смета како храна со многу хранливи вредности. Во IX век во Азија се појавила болест како резултат на недоволното внесување на витамини. Таа болест траела 50 години се додека не се дошло до заклучок дека машината што го преработувале оризот ја тргала обвивката на оризот, која била богата со витамини. Така почнал да се употребува интегралниот ориз, кој всушност е ориз со лушпа, кој е многу богат со витамини.